مسلمانان مرا وقتی دلی بود.

که با وی گفتمی گر مشکلی بود.

به گردابی چو می افتادم از غم.

به تدبیرش امید ساحلی بود.

دلی همدرد و یاری مصلحت بین.

که استظهار هر اهل دلی بود.

ز من ضایع شد اندر کوی جانان.

چه دامنگیر یا رب منزلی بود.

هنر بی عیب حرمان نیست لیکن.

ز من محروم ترکی سایلی بود.

بر این جان پریشان رحمت آرید.

که وقتی کاردانی کاملی بود.

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد.

حدیثم نکته ی هر محفلی بود.

مگو دیگر که حافظ نکته دان است.

که ما دیدیم و محکم جاهلی بود.

---